آن به که تو عمر خود در عشق کنی صرفش

ور گرد درش گردی او در به تو بگشاید

گر آینه روشن اندر نظری آری

تمثال جمال او در آینه بنماید

چون عمر عزیز تو پیوسته نمی پاید

ای عقل تو مخموری ، ما عاشق سرمستیم

در مجلس سرمستان وعظ تو نمی یابد