سرو قدی که سر ز ما پیچد

مست می رفت در مغان افتاد

هر که از چشم ما فتاد فتاد

نه دو روزی که جاودان افتاد

در چمن قدش از میان افتاد

مرغ دل دید دانه خالش

باز در دام زلف از آن افتاد