در صومعه گر زاهد رعناست مجاور

رندان همه مستند و می از جام ندانند

بی نام و نشانند از این نام نشانند

رندان به سراپرده میخانه روانند

خوش آینه دارند در آن آینه روشن

بینند جمال خود و بر خود نگرانند