خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا

گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهات