دری نماند که آن در به روی ما نگشاد

دمی که بی می و معشوق می رود باد است

دریغ عمر عزیزی که می رود بر باد

درم گشاد و گشادم از این درست که او

به جان سید رندان که از سر اخلاص

غلام خدمت اوئیم و بنده آزاد