می خور و وقت غنیمت شمر ایامی چند

منم و رندی و خاصان سراپرده عشق

فارغ از سرزنش عام کالانعامی چند

فرصت از دست مده زلف نگاری به کف آر

کنج میخانه مرا خلوت خاص است مدام

زاهد و گوشه محراب و دو سه عامی چند

نوبهار است و گل اروجه میت نیست بیا