برو از پیر خرابات بکن وامی چند

کنج میخانه مرا خلوت خاص است مدام

زاهد و گوشه محراب و دو سه عامی چند

نوبهار است و گل اروجه میت نیست بیا

در مغان از لب جام و لب یار ای ساقی

به مراد دل خود یافته ام کامی چند

سید ار راه روی ، جز ره میخانه مرو