حسود گو کرم آصفی ببین و بمیر

چو لاله در قدحم ریز ساقیا می و مشک

که نقش خال نگارم نمی رود ز ضمیر

بیار ساغر در خوشاب ای ساقی

به عزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار

ولی کرشمه ساقی نمی کند تقصیر

می دوساله و محبوب چارده ساله