آفتابی تافته بر آینه

آن یکی در عین اعیان می نگر

زر یکی و تنگه زر بی شمار

یک حقیقت صورتش بی حد و مر

گشته پیدا فتنه دور قمر

بگذر از مخموری ای جان عزیز

نعمت الله جوی وان گه باده خور