نوشیم عاشقانه و جوئیم ازو دگر

مائیم کنج خلوت و رندان باده نوش

دائم نشسته ایم و نگردیم در به در

ساقی مدام ساغر می می دهد به ما

در چشم مست سید ما هر که دید گفت

نور محمدی است که پیداست در بصر