غمی که چون سپه زنگ ملک دل بگرفت

بیا که در تن مرده روان درآید باز

بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

ز خیل شادی روم رخت زداید باز

به پیش آینه دل هر آن چه می دارم

بجز خیال جمالت نمی نماید باز