ز خیل شادی روم رخت زداید باز

بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

غمی که چون سپه زنگ ملک دل بگرفت

به پیش آینه دل هر آن چه می دارم

بجز خیال جمالت نمی نماید باز

بدان مثل که شب آبستن است روز از تو