ز لطف تو نظری یافتم شدی ناظر

به هر طرف که نظر می کنم توئی منظور

که دیده است چنین فاش این چنین مستور

چه جای من که توئی ناظر و توئی منظور

چو نیست در دو جهان جز یکی کراست وصال

عجب بود که یکی از یکی بود مستور