بود دلشاد جان ما که دلدار است جانانش

چه خوش جمعیتی داریم از زلف پریشانش

بیاور دردی دردش که آن صاف دوای ماست

کسی کو درد دل دارد همان درد است درمانش

دلم گنجینه عشقست و خوش گنجی در او پنهان