بیاور دردی دردش که آن صاف دوای ماست

چه خوش جمعیتی داریم از زلف پریشانش

بود دلشاد جان ما که دلدار است جانانش

کسی کو درد دل دارد همان درد است درمانش

دلم گنجینه عشقست و خوش گنجی در او پنهان

چنین گنجی اگر جوئی بود درکنج ویرانش