بهای جرعه صدجان چه قدرش هست اینجا دل

دلم بحر است و جان گوهر تنم کشتی و من ملاح

زهی گوهر زهی کشتی زهی ملاح دریا دل

خراباتست و رندان مست و ساقی جام می بر دست

به امیدی که در غربت به کام دل رسم روزی

غریبی می کشم دائم ندارد میل ماوا دل

اگر نه وصل او باشد نباشد جان ما را ذوق