و گر نه عشق او بودی نبودی هیچ با ما دل

به امیدی که در غربت به کام دل رسم روزی

غریبی می کشم دائم ندارد میل ماوا دل

اگر نه وصل او باشد نباشد جان ما را ذوق

حریف نعمت اللهم که میر می پرستانست

چه خوش رندی که از ذوقش شود سرمست جان دل