اگر چه ذره ای بودم رسیدم تا به خورشیدی

چنان مستم که از مستی نمی دانم که من مستم

چو گشتم از فنا فانی چه می جوئی بقای من

چو من مستغرق اویم چه دانم نیست از هستم

اگرچه قطره ای بودم ولی با بحر پیوستم

مگر من شیشه تقوی زدم بر سنگ قلاشی

که شد مشهور در عالم که توبه باز بشکستم