خراباتست و من سرمست و ساقی جام می بر دست

اگرچه قطره ای بودم ولی با بحر پیوستم

مگر من شیشه تقوی زدم بر سنگ قلاشی

که شد مشهور در عالم که توبه باز بشکستم

به جز ساقی سرمستان که می گیرد دگر دستم

ندیم بزم آن شاهم حریف نعمت اللهم

کناری کردم از عالم میان در خدمتش بستم