هست دوای من همین تا که شود قیامتم

هست ندیم بزم من ساقی مست عشق او

باده خورم به شادیش نیست غم ندامتم

باده صاف عاشقان دردی درد او بود

چهره زرد و اشک من هست گواه حال من

گر تو ندانی حال من نیک ببین علامتم

خرقه زهد بر تنم خوش ننماید ای فقیه