چهره زرد و اشک من هست گواه حال من

باده خورم به شادیش نیست غم ندامتم

باده صاف عاشقان دردی درد او بود

هست دوای من همین تا که شود قیامتم

گر تو ندانی حال من نیک ببین علامتم

خرقه زهد بر تنم خوش ننماید ای فقیه

جامه عاشقی بود راست به قد و قامتم