خرقه زهد بر تنم خوش ننماید ای فقیه

هست دوای من همین تا که شود قیامتم

چهره زرد و اشک من هست گواه حال من

گر تو ندانی حال من نیک ببین علامتم

جامه عاشقی بود راست به قد و قامتم

بنده حضرت شهم همدم نعمت اللهم

در دو جهان کجا بود خوشتر از این کرامتم