ور نماند سایه ای خورشید تابان را چه غم

بت پرستی گر برافتد بت چه اندیشد از آن

ور بمیرد بنده بیچاره ای سلطان را چه غم

گر نماند آینه آئینه گر را عمر باد

غم ندارم گر طلسم صورتم دیگر شود

گنج معنی یافتم ز افلاس یاران را چه غم

باده وحدت به شادی نعمت الله می خوریم