نعمت اللهم و با ساقی سرمست حریف

تو چه دانی که من این می ز کجا می نوشم

توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن

گر خدا عمر دهد می ابدا می نوشم

باده از صدق و نه از روی و ریا می نوشم