برو ای عقل که من مستم و تو مخموری

خود جهان چیست غمت را به جهان نفروشم

من که سودا زده زلف پریشان توام

یک سر موی تو هرگز به دو کان نفروشم

زر چه باشد برو ای خواجه به جان نفروشم

دردی درد تو جانا نفروشم به دوا

جرعه می به همه کون و مکان نفروشم