از جان گذرم وز سر جانان نتوانم

من ترک می و صحبت رندان نتوانم

گوئی که برو توبه کن از باده پرستی

زنهار مگو خواجه که من آن نتوانم

بی زاهد و بی صومعه عمری بتوان بود