من رند کوی حیرتم سرمست جام وحدتم

چون طوطی شکرشکن شیرین و خوش گویا کنم

گر نفس بد فعلی کند گوشش بمالم در نفس

ور عقل دردسر دهد حالی ورا رسوا کنم

ز آن در خرابات آمدم تا میکده یغما کنم

پروانه شمعش منم جمعیت جمعش منم

من بلبلم در گلستان از عشق گل غوغا کنم