کردم سوال صبحدم از پیر می فروش

صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست

تا دید محتسب که سبو می کشد به دوش

احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان

گفتا نه گفتنیست سخن گر چه محرمی

درکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش

ساقی بهار می رسد و وجه می نماند