در بیابان طلب گر چه ز هر سو خطریست

کرده ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

شکر چشم تو چه گویم که بدان بیماری

می کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

می رود حافظ بی دل به تولای تو خوش