چارده ساله بتی چابک شیرین دارم

که بد و نیک ندیده ست و ندارد نگهش

بوی شیر از لب همچون شکرش می آید

گر چه خون می چکد از شیوه چشم سیهش

که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش

از پی آن گل نورسته دل ما یا رب

خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش