ور نبیند نور روی او نیابد نور چشم

دوش می گفتم خیالش را که از چشمم مرو

ترک مردم هم به کلی می نشاید نور چشم

گر نباشد عشق او در جان نگیرد جان قرار

توتیائی چشم ما از خاک راهش ساخته

تا غبار دیده ما را زداید نور چشم

بر سواد دیده هر نقشی که می بندد خیال