جای آن کنج دل ویرانه من

مو به مو زلفت پریشان کرده ای

کفر زلفت می برد ایمان من

عشق تو گنج است و دل ویرانه ای

صاف درمان گر نباشد فارغیم

درد درد دل بود درمان من

پیش تو جان را مجال هست نیست