نیک و بد گر می کنی یابی سزای خویشتن

درد درد ما بنوش آنگه دوای خود ببین

گوشه میخانه ما جنت الماوی بود

در چنین خوش خانه ای بخرام و جای خود ببین

نیک نیک اندیشه کن از خود سزای خود ببین

پا ز ره بیرون نهادی سنگ بر پایت زدند

بعد از این گر رهروی در پیش پای خود ببین