هر عزیزی که می خورد با ما

بود این کار کار بیکاران

ما و رندی و خدمت ساقی

زاهد و بندگی هشیاران

نبود خار پیش میخواران

وه که زلف بتم چه طرار است

می برد دل ز دست عیاران