چنان به حسن و جوانی خویشتن مغرور

که تا چو بلبل بی دل کنم علاج دماغ

به جلوه گل سوری نگاه می کردم

که بود در شب تیره به روشنی چو چراغ

که داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشم

نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ