منور کرد چشم ما همیشه آن ضیای تو

زهی چشمی که می بینیم دایم این لقای تو

بیا ای جان و خوشدل باش اگر کشته شوی در عشق

که صد جانت دهد جانان ز بهر خونبهای تو

هوای تست در جانم که می دارد مرا زنده