بیا که توبه ز لعل نگار و خنده جام

که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

به مامنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت

که در کمینگه عمرند قاطعان طریق

حکایتیست که عقلش نمی کند تصدیق

اگر چه موی میانت به چون منی نرسد

خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق