چنان مستست کز مستی نداند خویش بیگانه

درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه

خراباتست و من سرمست و ساقی جام می بر دست

بهشت جاودان ما بود این کنج میخانه

ز عشقش آتشی افروخت جان عاشقان را سوخت