چه میجوئی ز عقل آخر که حیرانست و دیوانه

درآ در مجلس رندان ببین این ذوق مستانه

رهاکن گوشه خلوت بیا در کنج میخانه

طلب کن عشق سرمستی که او ساقی یارانست

خیال عقل و عشق او هوای ذره و خورشید

کمال علم و وصل او حدیث شمع و پروانه

مرید پیر خمارم خم میخانه می نوشم