صبا در گلستان می خواند شعرم

به مردم می نمایم آن به دیده

خیال عارضش در دیده ما

بود نقشی بر آبی خوش کشیده

شنیده غنچه و جامه دریده

درآمد از درم ساقی سرمست

چنان شاهی مرا مهمان رسیده