من ناظر خدایم منظور کبریایم

فارغ ز خوف و بی غم ای نور هر دو دیده

خورشید جسم و جانم نور مه روانم

شهباز لامکانم از آشیان پریده

هم شاه و هم گدایم دیده چو من ندیده

فرزند عشق یارم پرورده نگارم

چون گلشکر من و او هستیم پروریده