سر موئی به ما شکست مده

دامن عاشقان ز دست مده

جام می جز به رند مست مده

خاطر ما چو زلف خود مشکن

می به زاهد مده که حیف بود

جز به مستان می پرست مده

حالیا حال را غنیمت دان