اگر فرمان رسد از شه که سر در پای او انداز

چو خیری می کنی ساقی بیاور می به مستان ده

بیا ای صوفی صافی و درد درد دل درکش

چه می لرزی به جان آخر بیا جان را به جانان ده

تو پا انداز کن سر را به شکرانه روان جان ده

چه خوش گنجیست عشق او که در عالم نمی گنجد

چنین گنج ار کسی جوید نشانش کنج ویران ده