چوخواهی مرد ای درویش اگر میری مسلمان به

دوای درد دل درد است اگر داری غنیمت دان

که درد درد عشق او به نزد ما ز درمان به

رهاکن کفر و هم کافر مسلمان باش مردانه

دل معمور آن باشد که خوش گنجی بود در وی

دگر گنجی در او نبود بسی زان کنج ویران به

چو دل با تو نمی ماند به دلبر گر دهی اولی