ساقیا پر کن بده پیمانه ای

آشنای عشقت آن کس شد که او

همچو ما گشت از خرد بیگانه ای

کار ما از جام ساغر درگذشت

صوفی و صافی و کنج صومعه

ما و یار و گوشه میخانه ای

غرقه خوناب دل شد چشم ما