اگر زلفش به دست آری بیابی مجمع دلها

خدای خود نمی دانی بگو تا چون مسلمانی

خیالی نقش می بندی که کار بت پرستانست

رهاکن این خیال خود که یابی زان پشیمانی

بسی جمعیتی یابی از آن زلف پریشانی

گر از میخانه باقی می جام فنا نوشی

حیات جاودان یابی و گردی ایمن از فانی