ان قد ندمت و ما ینفع الندم

می جست از سحاب امل رحمتی ولی

جز دیده اش معاینه بیرون نداد نم

در نیل غم فتاد سپهرش به طنز گفت

ساقی چو یار مه رخ و از اهل راز بود

حافظ بخورد باده و شیخ و فقیه هم