به ملک دنیی و عقبی خریدم کنج میخانه

مرید پیر خمارم که دارد این چنین پیری

غلام همت عشقم که دارد این چنین میری

ازین سودا که من کردم جهانی یافت توفیری

اگر رند خراباتم که خم باده می نوشم

نه کم شد جرعه ای ز آن می نه من گشتم از او سیری