حریفان را چو خود سازم نخواهم کرد تقصیری

اگر رند خراباتم که خم باده می نوشم

نه کم شد جرعه ای ز آن می نه من گشتم از او سیری

ز جام وحدت ساقی مدامم مست لایعقل

ز دست عشق عقل ما نخواهد برد جان دانم

کجا یابد خلاص آخر ضعیف از پنجه شیری

بیا ای مطرب عشاق و ساز بینوا بنواز