شاید که می جام بقا را به کف آری

گر جور کنی بر دل بیچاره مسکین

ما را نبود چاره به جز ناله و زاری

ای دل به خرابات فنا خوش گذری کن

می در قدح و ساقی ما سید سرمست

ای زاهد مخمور تو آخر به چه کاری